Sługa Boży ks. Franciszek Blachnicki

Postać księdza Franciszka Blachnickiego w świadomości polskich teologów pastoralistów i katechetyków na stałe związana jest z założonym przez niego Ruchem Światło-Życie. Tymczasem był on także wybitnym teologiem pastoralistą, twórcą oryginalnej koncepcji teologii pastoralnej i jednym z odnowicieli polskiej myśli katechetycznej ubiegłego stulecia. Dlatego ks. Franciszek Blachnicki zajmuje szczególne miejsce wśród teologów, pastoralistów i katechetyków katolickich drugiej połowy XX wieku. Niewielu spośród nich udało się tak znakomicie przedstawić zarys wiary katolickiej w świetle Soboru Watykańskiego II oraz w odniesieniu do reform posoborowych przeprowadzonych w Kościele. Unikając pułapek kompromisu oraz niszczących polemik, głosił jasny i wyważony zbiór zasad formacyjnych, którymi katolicy mogą kierować się w rozlicznych sytuacjach swojego życia.
Przedstawienie dorobku ks. Franciszka Blachnickiego jest trudnym zadaniem, choćby ze względu na fakt, że opublikował wiele artykułów i posiadał szeroki zakres zainteresowań duszpasterskich. Jedno można bezsprzecznie stwierdzić, że jako profesor uniwersytecki, przywódca duchowy i duszpasterz skupił się na przedstawianiu normatywnej doktryny katolickiej oraz na udzielaniu wskazówek duszpasterskich. Jako praktyk dysponował wielką przenikliwością, dzięki czemu wszystko, co napisał i głosił, niesie w sobie świeżość i moc przekonywania również w naszych czasach.

 

Opracował: ks. dr hab. Marian Zając, prof. KUL

 

Pełny tekst z dokumentacją bibliograficzną zob. M. Zając. Ks. Franciszek Blachnicki (1921-1987). W: 50 lat teologii pastoralnej na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim Jana Pawła II. Red. Cz. Krakowiak, W. Przygoda, A. Kiciński, M. Wyrostkiewicz. Lublin: KUL 2009 s. 143-156.