Kerygmat dla nowej Europy

  • Kerygmat
    Kerygmat

Człowiek potrzebuje poznać prawdę o życiu w ogóle, prawdę o sobie samym i prawdę o panujących relacjach międzyludzkich. Prawdę tę objawił sam Bóg i ukazał w swoim Synu Jezusie Chrystusie, Bogu i Człowieku zarazem. Od momentu rozpoczęcia się Wydarzenia Jezusa Chrystusa, czyli Wcielenia, publicznie proklamowana jest ta prawda jako Dobra Nowina o zbawieniu. Jest to Ewangelia obwieszczania ludziom prawdy o nich samych. Przepowiadanie tej Prawdy nazywane jest biblijnie „kerygmą” (w odróżnieniu do „kerygmatu” jako treści przepowiadania). Dokonywało się ono od początku Kościoła, przybierając różne formy, w zależności od dziejów świadomości ludzkiej, stopnia kultury i pojmowania rzeczywistości ziemskich. Od końca XX wieku rozchodzi się nawoływanie do „nowej ewangelizacji” przez papieży Pawła VI i Jana Pawła II. Nowa ewangelizacja nie oznacza jednak nowego Orędzia Zbawczego. Nie należy spodziewać się nowych treści, ani tym bardziej zawężania orędzia ewangelicznego. Nowa ewangelizacja nie jest również zerwaniem z przeszłością, ale raczej zaktualizowaną „pamięcią” uwypuklającą obecność Ewangelii i przyjmującą zarazem jej treść w nowych okolicznościach historycznych. Dla „ewangelizacji pierwotnej” jak i „nowej ewangelizacji” dzisiaj pozostaje wspólnym i niezmiennym głoszenie tego samego kerygmatu chrześcijańskiego o zbawieniu człowieka. Zasadniczy problem tkwi jednak w reinterpretacji tegoż kerygmatu, tj. w  wyrażeniu tych samych treści zbawczych, ale w aktualny sposób, czyli w dostosowaniu ich do przyjęcia dla dzisiejszego człowieka jako czynu zbawczego Boga przez pośrednictwo Kościoła Chrystusowego. Jest to nowa metodologia „starej prawdy o zbawieniu”. Nowość ewangelizacji opiera się więc na nowej postawie i stylu, nowych wysiłkach i programie, nowym zapale, metodach i środkach oddziaływania. Ogłasza, przybliża i udostępnia niezmienną treść Ewangelii wszystkim poszukującym, zagubionym i oszukiwanym, poddawanym manipulacjom, przekazuje „słowa życia wiecznego” (J 6,68) w sposób przystosowany do nowych potrzeb, mentalności oraz kontekstu w jakim żyje człowiek. Ludziom współczesnym nowa ewangelizacja musi zatem dać odpowiedź spójną, trafną i przekonującą, zdolną umocnić wiarę katolicką w jej podstawowych prawdach, w jej wymiarze indywidualnym, rodzinnym, parafialnym i ogólnospołecznym, wyznaczając w ten sposób loci theologici swojej działalności.

„Kościół musi wkroczyć w całość życia społecznego, politycznego, kulturalnego, duchowego. Przy  tym do różnych kręgów świata w odpowiedni sposób: do kultury euroantalntyckiej inaczej, inaczej do Trzeciego Świata, inaczej do swoistych enklaw. Wszędzie wszakże nowa ewangelizacja musi wnosić trzy rzeczy: głosić autentyczne Orędzie Chrystusa przez kerygmat i świadczenie; odrodzenie wspólnotowe przez wielką miłość społeczną, solidarność i wszechstronną wolność; oraz wprowadzenie atmosfery i metody dialogu ogólnoludzkiego”.

ks. prof. dr hab. Czesław Stanisław Bartnik

„Autor zauważa i wskazuje konkretne możliwości reinterpretacji kościelnego kerygmatu przede wszystkim w szeroko rozumianym świadectwie życia chrześcijańskiego, o którym mówi, że nie ma ono ani utartych form, ani też nakreślonego zakresu. To ostatnie stwierdzenie nabiera szczególnego znaczenia wobec wyzwań ze strony takich fenomenów jakim są: liberalizm, postmodernizm i globalizm, przed którymi staje współczesny chrześcijanin”.

ks. prof. dr hab. Zbigniew Marek SJ